Menu Sluiten

Praten over psychiatrische gevoeligheden is extreem lastig. Toch adviseer ik iedereen naar de directe omgeving zo transparant mogelijk te zijn. Buren, vrienden en familie zijn degenen die je kunnen vasthouden, aankijken en helpen bij dagelijkse bezigheden. Een psychiatrische ziekte is meestal niet zichtbaar en daarom ook voor de omgeving moeilijk te bevatten, terwijl de nood soms ontzettend hoog is. In mijn boek en tijdens mijn presentaties leg ik uit hoe ik mijn ziekte bespreekbaar maak, waarom ik dat doe en vooral ook wat ik nodig heb.

Ik pleit ervoor behoedzaam te zijn met openheid op social media omdat het al snel aanstellerig kan overkomen indien we emotioneel incontinent van alles en nog wat blijven etaleren (om maar die broodnodige aandacht en liefde te krijgen).

Social media ‘vrienden’ zijn niet in staat direct praktische hulp te bieden en verdwijnen al snel uit beeld zodra de berichtgeving ophoudt. Openheid op het werk vind ik aan de ene kant raadzaam: je hoeft geen masker meer op te houden, waardoor stressgevoelens kunnen afnemen en je tevens kunt aangeven wat je nodig hebt. Aan de andere kant moet je goed bedenken dat het stigma op psychiatrische ziektes nog levendig aanwezig is. Ik vind het treurig te melden maar niet iedere baas/opdrachtgever zit te springen om een werknemer met een psychiatrische achtergrond.

En dit is dan ook precies de reden waarop ik lawaai maak!

“Cornelie is een frontsoldaat, een mevrouw van goede komaf, die is behept met een nare psychische kwetsbaarheid, die altijd op de loer ligt. Die nooit meer verdwijnt, en dat weet ze zelf ook. En die toch meer met haar kwaal wil dan zich alleen maar staande houden. Die strijdt voor openheid en begrip, op een manier zoals maar weinigen dat kunnen en/of durven. Lachend, maar kwetsbaar. Terwijl het eng is doet ze het toch. Cornelie doet het niet voor zichzelf, maar voor de andere mensen met psychische stoornissen. Omdat ze het kan, en omdat ze het nodig vindt. Het komt uit haar hart en het is goed verstaanbaar. ‘Heb begrip, oordeel niet te snel’, dat lijkt me haar belangrijkste boodschap. En die wordt nog altijd veel te weinig verkondigd.”
B.B.

“Ik heb dit boek op een zondagmiddag en avond voor de haard in één ruk uitgelezen. Het vertelt je op een eerlijke, indringende en vaak grappige manier wat het betekent om manisch depressief te zijn. Ik heb bewondering voor Cornelie, zoals zij op de voorpagina staat illustreert het belang dat je je ware gezicht mag laten zien, in goede en slechte dagen. Ik ben werkzaam als coach en therapeut en beveel dit boek van harte aan!”
A. M.

“Ik las laatst je boek ‘Pillendoos’. Ik kreeg het nadat psycholoog/psychiater vermoedens hadden van manische depressie en ik in een héél diep donker dal zat. Wat was je boek confronterend…zoveel dingen waren zo herkenbaar, vb. zonnebril alles is me ook altijd te fel, maar ook het feit dat ik zo kwaad ben op mezelf want ik heb niets om depressief voor te zijn en er zijn mensen die echt afzien in de wereld en daar voel ik me zo schuldig voor en jij beschreef dat ook perfect! Probleem is echter dat ik het moeilijk heb met het aanvaarden van…en accepteren van… dus hoe herkenbaarder jouw verhaal was/is..hoe meer ik het onder ogen moet zien en dat is moeilijk….
Bedankt voor het delen van je verhaal.”
M.E.

Op bol.com staan meer recensies die mogelijk nuttig zijn bij de afweging wel of niet lezen van mijn boek.

Recensies bol.com

Boekrecensie Boekiewoogie