Menu Sluiten

“Iedere keer een nieuwe behandelaar doet de vraag rijzen wat behandeling dan nog inhoudt. Een vertrouwd gezicht is wel het minste wat je mensen in psychische nood gunt” (Bram Bakker).

Mijn psychiater gaat weg bij het behandelcentrum. Op zich geen groot drama, er zijn immers ergere dingen in de wereld, maar de relatie die ik met een psychiater heb is intens omdat we zeer gevoelige zaken bespreekbaar maken. Wat een gynaecoloog met een vrouw doet is natuurlijk ook intiem en kwetsbaar maar wat mij betreft op een geheel ander niveau…(ik heb in mijn leven slechts twee gynaecologen gehad).

Mijn psychiater is niet alleen mijn behandelaar maar inmiddels ook een mattie, een grappenmaker en hij is zo gek als een deur (ik durf te beweren dat hij nog gekker is dan ik maar wel met een vlijmscherpe wijsheid waar ik veel respect voor heb).

Ja, ik ga hem missen en uiteraard wens ik hem veel plezier bij zijn nieuwe werkgever waar hij veel meer ondersteuning krijgt en minder te maken heeft met bureaucratie, administratie ‘onzinrompslomp’ en ander geneuzel.

Voorlopig is het nu wachten op psychiater nummer negen, als ik geluk heb, want psychiaters liggen niet voor het oprapen. Ik visualiseer en affirmeer me ondertussen suf voor een hele fijne arts die mij tot aan de dood trouw zal blijven. Ja ik weet het, het is een utopie maar een lijfarts, zoals Bram dat onlangs in zijn rake column beschrijft, lijkt me wel wat….

https://brambakker.com/een-psychiater-is-een-lijfarts/