Menu Sluiten
Lezing alcoholpreventie dr Nico van der Lely

Veel feiten, cijfers, grafieken, plaatjes en horrorverhalen van tieners met alcoholvergiftiging.

Conclusie is zero tolerance. Maar hoe bereiken we dat? Als ouder dien je zelf natuurlijk het goede voorbeeld te geven. Sportverenigingen moeten alcohol verbannen. Supermarkten zouden biertjes, wijntjes en mierzoete drankjes uit de schappen moeten halen. Reclame is uit den boze.

Wat mij opvalt is dat er nauwelijks gesproken wordt over het waarom onze kinderen drinken. Het is bekend dat de puberparadox (‘ik weet dat het slecht is maar ik doe het toch’) en peer pressure belangrijke oorzaken zijn.

Maar ik ben geïnteresseerd in de vraag of we nog wel praten met onze kinderen? En dan bedoel ik écht praten, doorvragen, interesse tonen en luisteren zonder direct een antwoord of oordeel te geven. En mogen onze kinderen, in een tijd van gigantische welvaart, nog verdrietig, boos, teleurgesteld, opgewonden, verlegen, onzeker en eenzaam zijn? Is er thuis voldoende ruimte om al hun puber emoties te doorvoelen? Of sussen we de boel met een snoepje/drankje/sigaretje en zeggen we: “kom op, zo erg is het allemaal niet, het gaat vast snel weer over!?” Tenslotte, kijken we voldoende naar de geestesgesteldheid van onze kinderen? Het is bekend dat tieners met AD(H)D, depressieve- en angstgevoelens eerder en meer drinken.

In mijn omgeving zeggen tieners dat ze voorafgaand een feestje vooral drinken om gevoelens van verlegenheid en onzekerheid te dempen. Ze willen zich graag wat losser en ongeremder voelen. Ik vraag me dan direct af: “Is dit feestje wel geschikt voor jou?”