Menu Sluiten

Is er voldoende ruimte om emoties te doorvoelen

Lezing alcoholpreventie dr Nico van der Lely

Veel feiten, cijfers, grafieken, plaatjes en horrorverhalen van tieners met alcoholvergiftiging.

Conclusie is zero tolerance. Maar hoe bereiken we dat? Als ouder dien je zelf natuurlijk het goede voorbeeld te geven. Sportverenigingen moeten alcohol verbannen. Supermarkten zouden biertjes, wijntjes en mierzoete drankjes uit de schappen moeten halen. Reclame is uit den boze.

Wat mij opvalt is dat er nauwelijks gesproken wordt over het waarom onze kinderen drinken. Het is bekend dat de puberparadox (‘ik weet dat het slecht is maar ik doe het toch’) en peer pressure belangrijke oorzaken zijn.

Maar ik ben geïnteresseerd in de vraag of we nog wel praten met onze kinderen? En dan bedoel ik écht praten, doorvragen, interesse tonen en luisteren zonder direct een antwoord of oordeel te geven. En mogen onze kinderen, in een tijd van gigantische welvaart, nog verdrietig, boos, teleurgesteld, opgewonden, verlegen, onzeker en eenzaam zijn? Is er thuis voldoende ruimte om al hun puber emoties te doorvoelen? Of sussen we de boel met een snoepje/drankje/sigaretje en zeggen we: “kom op, zo erg is het allemaal niet, het gaat vast snel weer over!?” Tenslotte, kijken we voldoende naar de geestesgesteldheid van onze kinderen? Het is bekend dat tieners met AD(H)D, depressieve- en angstgevoelens eerder en meer drinken.

In mijn omgeving zeggen tieners dat ze voorafgaand een feestje vooral drinken om gevoelens van verlegenheid en onzekerheid te dempen. Ze willen zich graag wat losser en ongeremder voelen. Ik vraag me dan direct af: “Is dit feestje wel geschikt voor jou?”

Toeval?

Michael Newton
Het bestaan tussen de levens in

Toeval?

Dit weekend liep ik met mijn ziel onder de arm. Ik ben erg geschrokken van het plotselinge overlijden van Viktor (Staudt) maar wil me ook niet teveel laten meeslepen in mijn emoties. Praten helpt. Daar ben ik nog steeds van overtuigd. Omdat mijn schatje in het buitenland zit, moest ik andere mensen ‘lastig vallen’. Maar bij wie kun je met deze gedachten en gevoelens aankloppen? Natuurlijk heb ik lieve en begripvolle vriendinnen maar ik had nu vooral behoefte aan mensen die het écht snappen.

Ik ken een vlot en sportief stel. Hoewel intens verdrietig en tragisch, is het geen geheim dat zij beiden in hun families zelfmoord hebben meegemaakt. En het goede nieuws is dat zij hier open over zijn. Dus toen ik vandaag aan kwam waaien was het vanzelfsprekend dat we meteen over dit ingewikkelde onderwerp begonnen te praten…

Op enig moment zegt de man: “ik lees nu een zeer interessant boek….”. Voordat hij zijn zin kan afmaken zeg ik: ‘Michael Newton!’*
Zijn mond valt open en vraagt hoe ik dit weet. Ik flapte het er zomaar uit omdat ik op dit moment ook een boek van Michael Newton lees. De man moest hard lachen en zei dat hij het boeiende doch zware kost vindt maar inmiddels al bij deel III is. Het is nauwelijks verrassend te melden dat ik nu ook ‘Herinneringen van na de dood’ (deel III) lees!

Het was een heerlijke ontmoeting en bij het afscheid vroeg ik naar zijn achternaam, een deftige, die je niet vaak hoort. Als kind bezocht ik met mijn grootouders weleens een familiehuis in Frankrijk, van mensen met zijn achternaam. Daarop vroeg ik of hij Juske en Alladar kende, mijn grootouders. Jazeker, dit waren de beste vrienden van zijn ouders!

*de boeken van Michael Newton gaan over het bestaan tussen de levens in

Spreken inzake bespreekbaarheid zelfmoord

Cornelie Egelie 113 zelfmoordpreventie

Het is mijn ervaring dat praten over zelfmoordgedachten helpt!

En wanneer dierbaren mij onvoorwaardelijk liefhebben, empathisch luisteren en mij ook nog eens de ruimte bieden, de meest duistere gevoelens toe te laten, lucht dat enorm op.

Ik sprak hierover voor reünisten LSVM in het Groot-Auditorium van het Academiegebouw te Leiden. Het was een eer. Vooral ook door het feit dat ik over dit onderwerp mocht spreken voor een publiek (65+) dat de vuile was liever niet buiten hangt. Na de lezing bleken vele reünisten gevoeliger en ruimdenkender dan ik dacht….❤️

 

Wat ben je dik geworden

 

 

“Wat ben je dik geworden!”

Pardon.

“Ja, je bent echt dikker geworden. Misstaat je niet hoor! Sterker nog, ik vind een bolle toet je eigenlijk wel goed staan.”

Ik kan het niet geloven. Deze mevrouw staat bij de ingang van mijn supermarkt eten in te zamelen voor de voedselbank. Het liefst wil ik haar meteen een dreun verkopen maar dat doe ik niet want ik ben netjes opgevoed. Trouwens, ik zit in een ietwat te hoge stemming en dan is het extra oppassen geblazen met wat ik zeg of doe….

Zal ik deze dame eerlijk vertellen dat ik precies vijf jaar geleden ben ingecheckt bij ‘de Ursula’, het centrum voor eetstoornissen, vanwege een hardnekkige eetverslaving (boulima)? Dat ik daar als 42-jarige tussen lieve flinterdunne en piepjonge meiden weer normaal heb leren eten? Dat ik weet dat ik drie kilo zwaarder ben dan de ‘Wassenaarse norm’ en dat probeer te accepteren. Maar dat ik weer doodonzeker word wanneer mensen over mijn lichaam praten? En dat ik de neiging heb stiekem toch weer op dieet te gaan zodat ik slanker word? Dat ik dit niet meer mag en kan doen omdat ik dan honger krijg? En honger lijden is voor mij geen optie want dat lokt weer vreetbuien uit. Zal ik haar zeggen dat ik eigenlijk extreem dankbaar ben dat ik normaal eet waardoor boulimia op afstand wordt gehouden? Maar dat ik voor altijd een junk in herstel zal zijn?

Zal ik haar dat allemaal vertellen? Daar bij de ingang van mijn supermarkt?

Ik zeg niets. Ik loop door, richting paaseitjes. Ik koop twee grote zakken van een kilo. Een voor de voedselbank en een voor ons gezin. Thuisgekomen vraag ik mijn man mij stevig vast te houden. Ik hunker naar knuffels en lieve woorden. Hij geeft me ook een aai, over mijn (bolle) toet. Die avond ga ik nog eens goed voor de spiegel staan. Ik kijk naar mijn naakte lichaam en glim van trots. Ik heb een prachtig figuur met mooie benen, goed gevulde borsten en een niet zo’n geweldige buik. Oké, mijn buik is niet meer Instagram-proof maar daar hebben wel drie bloedjes van kinderen in gezeten.

‘s Avonds lig ik tevreden op de bank, tegen mijn man aan, en neem nog een handvol paaseitjes. Ik geniet intens van de smaak van chocolade en vanzelfsprekend laat ik ze in mijn lijf zitten. Want vanavond is het feest! Met mijn 47 jaar mag ik in mijn handjes knijpen dat ik een mooi, sportief, zacht en gezond lichaam heb!

 

 

Psychiater nummer 9

“Iedere keer een nieuwe behandelaar doet de vraag rijzen wat behandeling dan nog inhoudt. Een vertrouwd gezicht is wel het minste wat je mensen in psychische nood gunt” (Bram Bakker).

Mijn psychiater gaat weg bij het behandelcentrum. Op zich geen groot drama, er zijn immers ergere dingen in de wereld, maar de relatie die ik met een psychiater heb is intens omdat we zeer gevoelige zaken bespreekbaar maken. Wat een gynaecoloog met een vrouw doet is natuurlijk ook intiem en kwetsbaar maar wat mij betreft op een geheel ander niveau…(ik heb in mijn leven slechts twee gynaecologen gehad).

Mijn psychiater is niet alleen mijn behandelaar maar inmiddels ook een mattie, een grappenmaker en hij is zo gek als een deur (ik durf te beweren dat hij nog gekker is dan ik maar wel met een vlijmscherpe wijsheid waar ik veel respect voor heb).

Ja, ik ga hem missen en uiteraard wens ik hem veel plezier bij zijn nieuwe werkgever waar hij veel meer ondersteuning krijgt en minder te maken heeft met bureaucratie, administratie ‘onzinrompslomp’ en ander geneuzel.

Voorlopig is het nu wachten op psychiater nummer negen, als ik geluk heb, want psychiaters liggen niet voor het oprapen. Ik visualiseer en affirmeer me ondertussen suf voor een hele fijne arts die mij tot aan de dood trouw zal blijven. Ja ik weet het, het is een utopie maar een lijfarts, zoals Bram dat onlangs in zijn rake column beschrijft, lijkt me wel wat….

https://brambakker.com/een-psychiater-is-een-lijfarts/

Café Weltschmerz, in gesprek met Esther van Fenema

Met knikkende knieën schoof ik aan tafel bij psychiater Esther van Fenema. Esther heeft in haar opiniestukken een scherpe tong dus zette ik mij schap. Dat bleek onnodig want Esther is vriendelijker dan ze lijkt.
De kracht van dit gesprek zit hem vooral in de herhaling: ik blijf er namelijk op hameren dat het zinvol is, en zelfs levensreddend kan zijn, wanneer de meest donkere gedachten en gevoelens bespreekbaar worden gemaakt.

Het klinkt dramatisch maar dankzij de pillen, empathie en onvoorwaardelijke liefde ben ik nog in leven!

Gesprek terugkijken? Zie onderstaande link:
Depressie maakt nederig, manie overmoedig. In gesprek met psychiater Eshter van Fenema

 

Opdrachtgevers

Opdrachtgevers Cornelie Egelie

Overzicht van de presentaties die ik de afgelopen twee jaar heb gegeven:

* Powertalk ter gelegenheid van de jaardiës 1973 LSV Minerva in het Groot-Auditorium van het Academiegebouw te Leiden:
Uiting geven aan de meest donkere en sombere gevoelens kan levensreddend zijn
Denk je aan zelfmoord? Bel 0900- 0113

* Powertalk Depressiegala 2019:
Voor mijn gevoel sta ik bij elke ontmoeting 0-3 achter. Want psychiatrisch patiënt, daar scoor ik geen punten mee. Maar met openheid en bespreekbaarheid haal ik de achterstand in…

* WeTransfer, met live verbinding Amerika:
Psychische ongemakken op het werk bespreekbaar maken. Hoe doe we dat?

* Veerstichting ‘VeerEvent Leiden’:
Worden we collectief depressief van Social media?

* Bibliotheek Laren:
Uitgebreide lezing over de (on)zin van bespreekbaarheid psychisch lijden

* Vereniging PlusMinus
Lezing over mijn boek

* Powertalk Teammiddag GGZ Nederland:
Alle scholieren moeten voorlichting krijgen inzake bespreekbaarheid en hoe te dealen met emoties

* Lezing voor psychiaters tijdens het grote voorjaarscongres in Maastricht:
Ik kan niet altijd gerepareerd worden maar wens me vooral sterkte toe!

* Presentatie First Housing in Apeldoorn.
Hoe ga je als professional met (zelf)stigma om

Mannen mogen ook kwetsbaar zijn

* Lezing voor de vrijwilligers van de Vriendendienst REAKT in Den Haag
Wat kun jij voor je maatje betekenen?

* Ministerie VWS Meet-up
Belang goede informatievoorziening voor kwaliteit zorg

* Waanzin Festival, Filosofie Magazine
Lezing over mijn boek ‘Pillendoos’

* Studenten zorg en welzijn Albeda College Rotterdam
Belang stigmaloze zorg

* Bibliotheek Wassenaar
Lezing over mijn boek

* Depressievereniging in opdracht van Vereniging Het Verschil
Wat is het verschil tussen een burn-out en een klinische depressie?

* PsyQ Den Haag
Lezing over mijn boek

* ZieMij powertalk, internationaal congres Samen Sterk zonder Stigma
Powertalk ‘Zelfdoding is permanente oplossing voor tijdelijk probleem’

* Riverduinen GGZ Leiden
Lezing over mijn boek

*Psychiaters in opleiding, Universiteit Utrecht
Hoe te dealen met suïcidale personen?

* Politieacademie Ypenburg
Hoe te dealen met verwarde personen?

*ROC Mondriaan
Wat zijn psychische aandoeningen?

* Basisscholen in Wassenaar
Wat is AD(H)D, autisme en depressie?

* Lions, Soroptimisten en Rotary club Wassenaar
Lezing inzake openheid en bespreekbaarheid psychische aandoeningen

* Leidse Studenten Vereniging Minerva
Lezing inzake depressie en suïcide(preventie)

* VWS University lezing, samen met psychiater Christiaan Vinkers (zie afbeelding):
Openheid en antidpressiva, vloek of zegen?

VWS University lunch met Christiaan Vinkers